Bakit nilikha ng Diyos ang kasamaan?
Sa katotohanan, ang mabuti ay ang panuntunan sa uniberso, at ang kasamaan ay ang pambihirang pagbubukod. Nasisiyahan tayo sa kalusugan sa halos lahat ng ating buhay at nagkakasakit lamang sa maikling panahon. Ang mga likas na sakuna, digmaan, at pasakit kahit mahirap ay maiikling pagkagambala sa isang mundong puno ng katatagan, kagalingan, at paglago.
Kahit na ang tinatawag nating "masama" ay kadalasang nagdadala ng nakatagong kabutihan:
Ang sakit ay nagtatayo ng kaligtasan sa sakit.
Ang sakit ay nagtuturo ng lakas.
Ang mga lindol ay nagpapagaan ng presyon at maiwasan ang mas malalaking sakuna.
Pinayaman ng mga bulkan ang lupa.
Ang mga digmaan, bagaman trahedya, ay humantong sa pandaigdigang kooperasyon at malalaking imbensyon.
Kahit na ang lason at mikrobyo ay nagbibigay sa atin ng gamot at bakuna.
Ang nakikita natin bilang "kasamaan" ay kadalasang isang paraan para sa paglago at pagsubok ng pagkatao. Inihahayag nito kung sino talaga tayo at tumutulong na matukoy ang ating katapatan, pasensya, at pananampalataya. Ang buhay ay isang kabanata lamang sa isang mas malaking kuwento. Hindi namin maaaring hatulan ang buong libro mula sa isang pahina. Hindi natin mahuhusgahan ang karunungan ni Allah ayon sa nakikita natin sa isang sandali.
Kung ang isang tao ay humingi ng isang mundo na walang sakit, walang kamatayan, walang kalungkutan, sila ay humihiling ng ganap na pagiging perpekto, na pag-aari lamang ng Diyos.
Kabalintunaan, ang pagkakaroon ng kasamaan ay aktwal na katibayan para sa pananampalataya, hindi laban dito. Kung tayo ay puro materyal na nilalang, hindi natin makikilala ang mabuti o masama. Ang katotohanang ginagawa natin ay nagpapakita na tayo ay nagmula sa isang bagay na mas mataas kaysa sa bagay.
Walang bagay na walang kahulugan na kasamaan, tanging mga pagsubok na nababalot ng banal na karunungan at awa. #BakitMayMasama #KarununganNgDiyos #AngKasamaanAyPagsubok
