May ilang nagsasabi:
“Isa lang tayong bunga ng natural na ebolusyon… mga aksidenteng kemikal na nagkataon.”
Sige kung gano’n…
Bakit kapag may taong nanlait sa iyo,
parang nabasag ang loob mo?
Bakit masakit kapag nawalan ka ng minamahal?
At bakit ka nga ba nagmamahal?
Kung tayo’y mga aksidente lang,
bakit tayo may malalim na pakiramdam ng sariling halaga?
Bakit tayo umiiyak kapag namatay ang isang bata?
Bakit natin sinasabi: “Hindi ito makatarungan”?
Kung ang sansinukob ay walang kahulugan,
ayos lang sana kung mabuhay tayo nang walang layunin.
Ngunit ang totoo?
Sa bawat sandali, tinatanong natin:
“Bakit ako narito?”
“Akala ba ninyo na nilikha Namin kayo nang walang layunin?”
(Surah Al-Mu’minun 23:115)
Ayaw tanggapin ng puso na aksidente lang ang lahat,
at tinatanggihan ng isip na puro kaguluhan lamang ito.
Ang ating damdamin, ang ating konsensya,
ang malalim na pakiramdam ng tama at mali —
lahat ng ito ay nagtuturo sa isang katotohanan:
May layunin. At may Maylikha.
Maaaring naguguluhan ka pa ngayon…
ngunit may isang simpleng paraan upang magsimula.
